Serđo Blažić rođen je 8. aprila 1951. godine u Puli bio jedan od najistaknutijih hrvatskih i jugoslovenskih muzičara i pevač grupe "Atomsko sklonište".
Serđo Blažić, široj javnosti poznat kao Đoser, ostavio je dubok trag u istoriji hrvatske i jugoslovenske rok muzike. Njegovo ime ne može se izdvojiti od jednog od najpoznatijih bendova bivše Jugoslavije – „Atomsko sklonište“, grupe koja je svojim pesmama i energijom postala simbol buntovništva, antiratnih poruka i jedinstvenog zvuka pulskog kraja.
Rani muzički koraci, od „Huša“ do „Bumeranga“
Serđo Blažić je muzičku karijeru započeo u pulskom sastavu „Huš“, gde je prvo svirao bubnjeve. Njegova radoznalost, energija i talenat nisu stali samo na ritmu – ubrzo je počeo i da peva, otkrivajući vokalni potencijal koji će ga kasnije učiniti jednim od prepoznatljivih glasova hrvatskog roka.
Nakon „Huša“, Blažić je kratko bio deo sastava „Bumerang“, ali njegovo iskustvo u tom bendu nije samo oblikovalo njegov muzički identitet, već ga je pripremilo i za buduće velike projekte. Njegov stil, kombinacija energičnog rock ritma i melodičnog, gotovo poetskog pevanja, polako je postajao prepoznatljiv.
Susret sa Brunom Langerom, početak legendarne saradnje
Današnji frontmen „Atomskog skloništa“, Bruno Langer, svoj muzički put započeo je šezdesetih godina u bendu „Fantomi“, koji je bio deo tadašnje pulske muzičke scene. Nakon raspada „Fantomia“, Langer je postao deo sastava „Haš“, gde je prvi put došlo do susreta sa Blažićem.
Saradnja između Blažića i Langera nije bila slučajna. Langer je prepoznao talenat i energiju Serđa Blažića i upravo je na njegov predlog Blažić postao deo „Bumeranga“, a potom i „Atomskog skloništa“. Upravo ovaj spoj dva muzičara označio je početak jednog od najznačajnijih perioda jugoslovenskog roka – perioda u kojem su stvarali muziku koja će trajati decenijama i uticati na generacije.
Boško Obradović i „Atomsko sklonište“
Godina 1976. bila je prekretnica. Blažić i Langer započeli su saradnju sa pulskim pesnikom i rediteljem Boškom Obradovićem, umetnikom koji je bio poznat po svom angažovanom radu i antiratnoj poeziji. Obradović je još 1968. godine režirao predstavu pod nazivom „Atomsko sklonište“, koja je tematizovala svet antiratne poezije i ljudsku težnju za mirom u vreme globalnih sukoba.
Februara 1977. godine, kada je Obradović pristao da sarađuje sa Blažićem i Langerom, bend je zvanično osnovan, noseći upravo naziv po predstavi – „Atomsko sklonište“. Obradović je bendu dao svoje tekstove, a Serđo Blažić, uz Langera, kreirao muziku koja je donosila energiju, bunt i poruku koja je odjeknula širom Jugoslavije.
Nastanak legende
Ime „Atomsko sklonište“ nije bilo slučajno. Bend je od prvog dana nosio težinu ideje o opasnosti nuklearnog rata i ljudskoj ranjivosti, ali i snagu kreativnog izraza kroz muziku. Serđo Blažić je svojim glasom, interpretacijom i energijom pevanja postao lice i duša benda, dok je Bruno Langer svojim gitarama i kompozitorskim talentom oblikovao zvuk koji će bendu doneti prepoznatljivost i kultni status.
Njihova saradnja sa Boškom Obradovićem spojila je poeziju, muziku i društvenu angažovanost, čineći „Atomsko sklonište“ ne samo bendom, već i kulturnim fenomenom jugoslovenskog roka sedamdesetih i osamdesetih godina.
Serđo Blažić, poznatiji kao Đoser, ostavio je neizbrisiv trag u muzičkoj istoriji Hrvatske i bivše Jugoslavije. Njegov rad u „Atomskom skloništu“, kao i raniji angažmani u „Hušu“ i „Bumerangu“, oblikovali su jedinstvenu muzičku scenu Pule i šire. Njegov glas, energija i sposobnost da spoji ritam, poeziju i bunt ostaju upamćeni kao simbol jednog vremena – vremena kada je muzika imala moć da menja stavove, osnažuje generacije i prenosi poruke koje traju i danas.
„Atomsko sklonište“ nije bila obična rok grupa – ona je promenila način na koji je muzika u bivšoj Jugoslaviji mogla da se doživi. Bend je uveo potpuno novi pristup muzici, kombinujući multimedijalne projekte, inovativne scenografije i autentičnu scensku pojavu koja je publici ostajala urezana u sećanje. Njihova muzika i nastupi nisu bili samo zvuk – bili su iskustvo, poruka i vizuelni performans.
Revolucija na sceni, multimedijalni pristup
Na koncertima „Atomskog skloništa“ publika je mogla da vidi nešto što do tada nije bilo uobičajeno na jugoslovenskoj rok sceni: bend je nastupao okružen bodljikavom žicom, simbolom zatvorenosti i društvenih ograničenja. Ponekad su koristili kišobrane kao deo scene, metaforu zaštite od spoljnog sveta, dok je odeća članova benda bila poderana i simbolično buntovna.
Frontmen Serđo Blažić imao je specifičnu scensku pojavu – statičan, gotovo nepomičan, sedi na sceni dok ostatak benda stvara energiju. Kako su pisali kritičari, predstavljao je čoveka van vremena, otuđenog sa planete, ali čiji glas i interpretacija pokreću publiku i stvaraju emotivnu eksploziju.
Prvi album benda objavljen je u martu 1978. godine u saradnji sa RTV Ljubljanom, iako je bend do tada prošao trnovit put pune četiri godine razvoja i eksperimentisanja.
Za razliku od mnogih bendova tog vremena, „Atomsko sklonište“ nije se oslanjalo na narodnu muziku ili meke melodije. Njihova osnova bila je hard rok – oštri rifovi, energični ritmovi, muzika koja pogađa direktno u srce i podstiče refleksiju.
Tekstovi benda bili su drugačiji od tipičnih ljubavnih tema. Obradovali su publiku temama koje su bile socijalno angažovane, politički provokativne i antiratne. Upravo je ta kombinacija autentičnog zvuka i angažovanih poruka učinila bend jedinstvenim na jugoslovenskoj sceni.
Serđo Blažić je vokalno i interpretativno postao prepoznatljivo lice benda. Njegov glas je brzo osvojio publiku širom zemlje, dok su saradnici isticali njegov optimizam, srdačnost i spremnost na saradnju. Dramski pisac Mladen Popović opisao ga je kao čoveka „jačeg od svega i iznad svega“, što je najbolje oslikavalo njegov karakter i stav prema životu, ali i prema muzici.
Borba sa bolešću, rak limfnih žlezda
Serđo Blažić bolovao je od raka limfnih žlezda, a dijagnozu je saznao već 1971. godine, kada je imao samo 20 godina. Uprkos teškoj bolesti, nikada nije dozvolio da ga bolest zaustavi. Njegova energija i optimizam ulagali su se u muziku, stvarajući pesme koje su oblikovale generacije i ostavile neizbrisiv trag u jugoslovenskom roku.
Njegov život balansirao je između nastupa i terapija. Neretko je nakon koncerata odlazio u bolnicu u Ljubljani na hemioterapiju i zračenje, ali to ga nije sprečavalo da prihvati pozive za nastupe širom zemlje. Jedan od medijskih izveštaja opisuje kako su ga nakon nastupa u Beogradu morali odvesti u kolicima do aerodroma kako bi se vratio na lečenje u Ljubljanu.
Scenska statičnost i borba sa povredom
„Yugopapir“ je 1983. godine objavio portret Serđa Blažića:
„Na sceni Serđo uglavnom sedi, ne pokreće se, ne skače, ne zove publiku svojim kretnjama, ali i te kako, uz pomoć ostalih ‘Atomaca’, uspeva da digne temperaturu i do tačke ključanja. Serđo sedi jer ima problema sa levom nogom, tačnije kukom. Neki to znaju, drugi nisu sigurni, načuli su tek o tom njegovom hendikepu, a treći pričaju da je to samo ‘maska’, Serđov imidž.
Istina je da je 1971. godine, pre nego što je započeo muzičku karijeru, doživeo tešku automobilsku nesreću. Tom prilikom, iako su lekari sanirali povredu, hrskavica u zglobu levog kuka ozbiljno je oštećena i tokom godina počela da se suši. Do 1978. godine bolovi su postali nepodnošljivi, a hod sve teži. Na sceni je uglavnom sedeo, a van scene koristio štap.
Lekarski saveti doveli su do rigorozne kuracije mršavljenja – Serđo je u kratkom periodu skinuo čak 24 kilograma kako bi smanjio pritisak na kuk i olakšao svakodnevni život.
Neprekidna posvećenost muzici
Uprkos bolesti, Serđo Blažić nije odbijao pozive za nastupe. Njegova posvećenost muzici bila je gotovo mitska – publika je to osećala, a kolege su ga opisivali kao neumornog umetnika. Njegova energija, snaga i optimizam bili su inspiracija, kako za bend, tako i za sve koji su pratili „Atomsko sklonište“.
Pred beogradskom publikom nastupao je poslenji put 7. novembra 1986. godine.Nikada se nije ženio, jer nije hteo klasični brak, već je, kako je govorio, želeo da živi i da ima porodicu sa pravom osobom. Živeo je sa svojom majkom kojoj je bio veoma privržen. Kako su mu se roditelji razveli, a otac živeo u Francuskoj, puno je putovao u mlađim danima.Optimizam je zadržao do poslednjeg dana i bio je aktivan kada je muzika u pitanju, a upravo na ovom polju ostavio je neizbrisiv trag.Posledni put „Atomsko sklonište“ nastupalo je sa Đoserom 1986. godine u Puli.
Stil / Yugopapir / Azra / NOva.rs
