Neke porodice svoje ime grade pred kamerama i pod svetlima pozornice, dok njihovi članovi, uprkos tome što pripadaju istom umetničkom svetu, biraju da privatni život sačuvaju samo za sebe. Takva je i porodica pokojnog Petra Kralja, jednog od velikana srpskog i jugoslovenskog glumišta, čije su uloge obeležile generacije gledalaca.
Dok je njegov profesionalni život decenijama bio pred očima javnosti, njegova ćerka Milica Kralj krenula je sličnim umetničkim putem, ali se opredelila za pozorišnu režiju. Danas je uspešna rediteljka i univerzitetska profesorka, a njen privatni život gotovo nikada nije bio tema medija.
Ipak, njena ljubavna priča posebno je zanimljiva, jer je njeno srce osvojio kolega Aleksandar Saša Alač, čovek koji je i sam decenijama prisutan u svetu domaćeg pozorišta.
Umetnost joj je bila predodređena
Milica Kralj rođena je 1973. godine u braku Petra Kralja i njegove prve supruge, glumice Ljiljane Gazdić.
Odrastanje uz roditelje koji su pripadali svetu umetnosti neminovno je uticalo na njen životni put. Pozorište joj je bilo blisko od najranijih dana, ali je umesto glume izabrala režiju.
Diplomirala je pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti, a svoj profesionalni put nastavila je i u akademskom svetu. Danas predaje kao docentkinja na Akademiji umetnosti u Beogradu.
Tokom karijere režirala je nekoliko desetina predstava u pozorištima širom Srbije i regiona, a učestvovala je i u radu brojnih festivala i manifestacija, između ostalog i kao članica stručnih žirija.
Njeno ime danas ima posebno mesto u domaćem pozorišnom svetu, iako je, za razliku od mnogih javnih ličnosti, svoj privatni život gotovo potpuno sklonila od medija.
Ljubav je pronašla među kolegama
Miličin emotivni partner je Aleksandar Saša Alač, takođe umetnik i glumac sa dugogodišnjim iskustvom.
Njihova veza godinama je bila daleko od očiju javnosti. Nisu od svog odnosa pravili medijsku priču, nisu često govorili jedno o drugom i retko su se pojavljivali zajedno na događajima.
Upravo zbog toga mnogima je bilo iznenađenje kada su odlučili da svoju dugogodišnju ljubav krunišu brakom.
Posle 12 godina odlučili su da kažu "da"
Milica i Aleksandar bili su zajedno čak 12 godina pre nego što su odlučili da svoju vezu ozvaniče.
Venčali su se 2020. godine, a tog dana nisu skrivali sreću i osmehe. Iako su svoju privatnost godinama ljubomorno čuvali, nakon venčanja napravili su svojevrsni presedan i javnosti pokazali fotografije sa važnog dana.
Prizori sa venčanja izazvali su brojne pozitivne reakcije. Kolege, prijatelji i članovi porodice okupili su se kako bi sa njima podelili jedan od najvažnijih trenutaka u životu.
Za par koji je toliko dugo izbegavao javnu pažnju, to je bio redak trenutak kada su dozvolili da deo njihove sreće vide i drugi.
Aleksandar Alač iza sebe ima dugu glumačku karijeru
Aleksandar Saša Alač nije samo Miličin životni partner već i ostvareni glumac.
Diplomirao je glumu na Akademiji dramskih umetnosti u Novom Sadu 1986. godine, u klasi profesora Branka Pleše. Već naredne godine postao je stalni član Beogradskog dramskog pozorišta, čiji je ansambl deo od 1987. godine.
Tokom karijere ostvario je brojne pozorišne uloge, dok je televizijskoj i filmskoj publici poznat i po nekoliko zapaženih epizodnih uloga.
Među njima se izdvajaju lik Jaše Rajtera u seriji "Odlazak ratnika, povratak maršala", kao i potpukovnika Mihaila Naumovića u seriji "Kraj dinastije Obrenović".
Iza njega je i brak sa Vesnom Čipčić
Aleksandar Alač je ranije bio u braku sa poznatom glumicom Vesnom Čipčić.
Iz tog braka imaju ćerku Aleksandru i sina Ivana, pa je njegov životni put isprepletan sa jednom od najpoznatijih umetničkih porodica na domaćoj sceni.
Ipak, uprkos tome što je godinama bio deo javnog života, Alač je, poput Milice, svoj privatni svet uglavnom držao podalje od medija.
Njih dvoje nikada nisu bili par koji je javnost zabavljao skandalima ili detaljima iz privatnog života. Naprotiv, njihov odnos karakterisali su diskrecija i povučenost.
Krenula je očevim stopama
Petar Kralj bio je jedan od onih glumaca čije se ime ne vezuje samo za veliki broj uloga već i za posebnu emociju koju je unosio u svaki lik.
Rođen je 4. aprila 1941. godine u Zagrebu, a još u mladosti preselio se u Beograd, gde je izgradio gotovo čitavu svoju profesionalnu karijeru.
Diplomirao je na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu, a prve profesionalne korake napravio je u Narodnom pozorištu.
Tokom više od četiri decenije rada ostavio je dubok trag na pozorišnoj, filmskoj i televizijskoj sceni.
Glumac koji je umeo da nasmeje, ali i rasplače
Petar Kralj ostvario je više od 200 pozorišnih uloga, a publika ga je pamtila i po brojnim filmskim i televizijskim ostvarenjima.
Njegova sposobnost da naizgled jednostavne likove učini upečatljivim i životnim učinila ga je jednim od najcenjenijih glumaca svoje generacije.
Širokoj publici posebno je ostao u sećanju kroz serije „Porodično blago“ i „Bela lađa“, ali je njegov umetnički opus mnogo širi od tih popularnih televizijskih ostvarenja.
Kralj je umeo da igra različite karaktere, od komičnih i toplih do ozbiljnih i duboko emotivnih, a njegova najveća snaga bila je sposobnost da publici prenese emociju bez prenaglašavanja.
Brojna priznanja za veliki umetnički opus
Za svoj dugogodišnji rad Petar Kralj dobio je neka od najznačajnijih priznanja u oblasti glume.
Među njima su Sterijina nagrada i Dobričin prsten, jedno od najuglednijih priznanja koje glumac u Srbiji može da dobije.
Preminuo je 10. novembra 2011. godine, ali je iza sebe ostavio ogroman umetnički trag.
Njegovo ime i danas se vezuje za jednu posebnu generaciju glumaca koja je svojim radom obeležila jugoslovensko i srpsko glumište.
Ljubav koju ne iznose pred publiku
Iako su Milica Kralj i Aleksandar Alač oboje deo sveta u kojem je javnost gotovo uvek zainteresovana za privatne živote poznatih, njih dvoje su uspeli da svoj odnos sačuvaju od nepotrebne medijske pažnje.
Njihova priča nije bila ispunjena javnim prepirkama, senzacionalnim naslovima niti iznošenjem intime.
Naprotiv, nakon više od decenije zajedničkog života odlučili su da naprave važan korak, ali su i tada ostali verni sebi – dozvolili su javnosti samo kratak pogled na svoju sreću, dok su najveći deo svog zajedničkog života zadržali samo za sebe.
Možda je upravo u tome i najveća posebnost njihove ljubavne priče: dvoje ljudi iz sveta umetnosti pronašli su način da svoju ljubav žive daleko od reflektora, dok su pred publikom ostali ono što su oduvek bili – umetnici posvećeni svom poslu.
