- Otpevao ju je čuveni Zaim Imamović
- Napisao je Dragiša Nedović
- Kada je Jovanka naručila, zabrana je prekinuta
Zaim Imamović bio je jedan od najvećih izvođača sevdalinke, a njegov unuk Damir Imamović nastavlja porodičnu tradiciju i jedan je od najznačajnijih savremenih sevdalija. Upavo je Zaim otpevao najtužniju pesmu u Jugoslaviji koju je Tito zabranio sve dok je Jovanka nije naručila na jednom slavlju!
Ko je bio Zaim Imamović?
Ime Zaima Imamovica, kao estradnog narodnog umjetnika, interpretatora, kompozitora, ostalo je upisano u antologiju sevdalinke i pesama drugih naroda. Vecinu svoga života proveo je u tumacenju i interpretiranju sevdalinke.
Rođen 26. augusta 1920 godine u Mrkonjic Gradu, nakon godinu dana sa svojim roditeljima prelazi da živi u Travnik i nastanjuju se na periferiji zvanoj “Bojna”. Tu je proveo petnaestak godina, dok se 1936. godine nije nastanio u Sarajevu gde provodi najveći dio svog života.
U Sarajevu je ucio tekstilni zanat, a pomalo je svirao na dvorednoj harmonici koju mu je otac kupio. Njegov brat Hadže i sestra Đula u to vreme bili su članovi MKUD “Gajret”.
Na probi MKUD “Gajret” horovođa Cvjetko Rihtman pristao je da čuje Zaima kako peva i odmah ga zadržao. Zaim je tekstilni zanat napustio u jesen 1939. godine. Pored pevanja u horu nastupao je na zabavama Društva prateći se sam uz harmoniku.
Prava njegova karijera počinje 10. aprila 1945. godine. Tada pristupa Radio stanici Sarajevo. Svojim glasom i osećajem opija slušaoce.
U to vreme se, prema pisanju Bosanskog Aksamluka, Zaim predstavio sa tri melodije po kojima smo ga zapamtili: “Gledaj me draga”, “Mujo kuje konja po mjesecu” i “Konja vodim, pješke hodim”. Njegovi uzori su bili pevači: Rešad Bešlagić iz Tuzle i Sulejman Džaki.
Nakon Drugog svetskog rata na njegovom repertoaru su se našle i novokomponovane narodne pesme bliske izvornom narodnom melosu. U svojim kompozicijama je i pisac teksta i kompozitor muzike. Nastupao je na dosta koncerata u duetu sa Nadom Mamulom.
Obišao je mnoge države i gradove, a bio je sa pesmom i na nekoliko kontinenata. Učesnik je karavana pod nazivom “Sevdah putuje Evropom”. Svuda je dočekivan i ispraćen ovacijama. Predstavljao je našu narodnu pesmu dostojanstveno i na najprofesionalniji način.
U vreme kada je bio najpopularniji najmanje je zarađivao. Živeo je od plate skromnog službenika Radio Sarajeva čiji je zadatak, uz ostalo bio da putuje, peva i uveseljava bez honorara, a počesto i bez putnih dnevnica se iste večeri morao vraćati u Sarajevo.
Na vrhuncu karijere snimio je bezbroj lepih pesama za arhiv Radio Sarajeva. Medju njima je i pjesma “Lov lovio Muhareme”. Na melodiju davno nastalu u narodu, pjesnik Safvet-beg Bašagic darovao je tekst, a Zaim svoju interpretaciju “Evo ovu rumen ružu”. Sa ovom pjesmom Zaim se proslavio i smatrao je draguljem naše baštine.
Zaim Imamovic preminuo je 02. februara 1994 godine u Sarajevu.
Otpevao najtužniju pesmu u Jugoslaviji
Reč je o pesmi "Pluća su mi bolna", a zbog koje se navodno ubio veliki broj ljudi. Među stanovnicima Jugoslavije postojala je tvrdnja da je Josip Broz Tito jednu pesmu strogo zabranio jer je bila previše depresivna.
Njen autor je Dragiša Nedović, koji je pisao i poznatu staru pesmu "U lijepom starom Višegradu", kao i veoma popularnu "Stani, stani Ibar vodo".
Život ga nije štedeo i bio je na korak od smrti 1941. godine kada je već bio izveden pred streljački vod u Šumaricama u Kragujevcu. U poslednjem trenutku su ga, kao poznatog tekstopisca, odvojili na stranu i izbegao je sudbinu mnogih Kragujevčana. Kraj Drugog svetskog rata dočekao je u nemačkom radnom logoru u Dormagenu.
Po povratku u Kragujevac nekoliko godina po okončanju rata, tačnije 1950. saznao je da je oboleo od tuberkuloze. Tada je i napisao pesmu "Pluća su mi bolna".
Pesmu je prvi izveo Zaim Imamović, ali je ona veoma sugestivno delovala na slušaoce, te je u to vreme širom Jugoslavije zabeležen veliki broj samoubistava ljudi obolelih od tuberkuloze.
Priča se da su tada Centralni komitet i Tito odlučili da se ploča povuče iz prodaje i zabrani njeno izvođenje, uz objašnjenje da navodi na samoubistvo.
Tek kada je 10 godina kasnije jednom prilikom Jovanka Broz, za koju se neko vreme pričalo da je bolovala od ove bolesti, naručila ovu pesmu na jednom slavlju, zabrana je prekinuta. Tom prilikom niko nije mogao da sputa emocije.
