Istraživački rad Endrua Vilsona za novu biografiju Merilin Monro zasnovan je na analizi do sada neobjavljenih audio-zapisa, koji obuhvataju svedočenja osoba bliskih glumici, a koja su bila nedostupna javnosti više od četiri decenije.
Ovaj materijal, uz brojna privatna pisma i dnevnike, predstavlja osnovu studije koja se objavljuje povodom stogodišnjice rođenja Merilin Monro, 1. juna 2026. godine. Autor kroz stotine sati intervjua nastoji da rekonstruiše psihološki profil ličnosti čiji su postupci decenijama bili predmet spekulacija.
Hari Lipton, prvi agent Merilin Monro, u ovim zapisima navodi da je njena primarna motivacija za bavljenje filmskom industrijom bila duboka potreba za prihvatanjem. On sugeriše da je Merilin Monro verovala da će joj status filmske zvezde obezbediti emocionalnu sigurnost.
Norman Rosten, pesnik i blizak prijatelj, deli ovo mišljenje, interpretirajući njenu potragu za obožavanjem kao odbrambeni mehanizam protiv traume napuštenog i vanbračnog deteta. Kao centralna tačka njene nesigurnosti ističe se odnos sa biološkim ocem, Čarlsom Stenlijem Gifordom, čije je očinstvo definitivno potvrđeno DNK analizom tek 2022. godine.
Dokumentovana istorija odbacivanja od strane biološkog oca
Merilin Monro nikada nije imala formalni odnos sa Gifordom, ali je potraga za njim predstavljala značajan aspekat njenog privatnog života. Džim Doerti, njen prvi suprug, zabeležio je rani pokušaj uspostavljanja kontakta putem telefona, koji se završio Gifordovim prekidom veze čim se glumica identifikovala. Tokom leta 1950. godine, Merilin je u dva navrata pokušala da poseti Giforda na njegovoj farmi u Hemetu.
Prilikom prvog pokušaja, u pratnji Sidnija Skolskog, Giford je odbio komunikaciju, obrazlažući to željom da ne narušava mir svoje tadašnje porodice.
Nekoliko nedelja kasnije, tokom posete sa profesorkom glume Natašom Lajtes, zabeležen je sličan ishod. Lajtesova opisuje Gifordovo ponašanje kao izrazito odbojno, uz napomenu da je on odbio bilo kakvu povezanost sa ličnošću Merilin Monro. Uprkos ostavljenim kontaktima, Giford se u periodu od 1948. do 1955. godine nikada nije javio svojoj ćerki.
Do promene u dinamici dolazi tek u jesen 1961. godine, kada je Giford, tada u bolnici, pokušao da stupi u kontakt sa Merilin. Ralf Roberts, glumičin prijatelj, svedoči da je Monro tada postupila po istom obrascu koji je njen otac godinama primenjivao prema njoj. Odbila je direktan razgovor i uputila ga na svog pravnog zastupnika. Ova istorija odbacivanja, prema autoru, delimično objašnjava sklonost Merilin Monro ka snažnim očinskim figurama u kasnijim partnerskim odnosima. U prilog tome ide i činjenica da je svoja prva dva supruga oslovljavala sa "tatice".
Spekulacije o seksualnom identitetu i profesionalnom ponašanju
Knjiga se dotiče i dugogodišnjih spekulacija o seksualnosti Merilin Monro. Dok biograf Fred Lorens Gajls u svojim radovima pominje navodni pokušaj zbližavanja od strane Džoan Kraford, drugi biografi, poput Davida Breta, izražavaju skepticizam prema tim tvrdnjama. Bret svoju analizu bazira na drastičnim razlikama u stilu života i standardima lične higijene dveju glumica.
Slična, manje idealizovana svedočenja iznosi i Anđela Alen, supervizorka scenarija na filmu "Neprilagođeni". Njena svedočenja ukazuju na specifične aspekte ponašanja Monroove na setu, uključujući izbegavanje nošenja donjeg veša i specifičan odnos prema nagošću. Alen naglašava da su ovakve navike stvarale ozbiljne logističke probleme kostimografskom sektoru, jer su skupoceni kostimi od svile zahtevali hemijsko tretiranje nakon svake upotrebe.
Konflikt sa Pet Njukom i psihološka previranja
Poseban fokus Vilson stavlja na odnos Monroove sa njenom agentkinjom za odnose sa javnošću, Pet Njukom. Iako su godinama bile bliske saradnice, pred kraj glumičinog života odnos je postao konfliktan. Beleške njenog terapeuta, dr Ralfa Grinsona, ukazuju na to da je Merilin Monro postala sumnjičava prema Njukomovoj, doživljavajući njene postupke (poput slične boje kose) kao pokušaj narušavanja sopstvenog identiteta.
Grinson je ove konflikte interpretirao kao manifestaciju unutrašnjih sukoba u vezi sa seksualnim identitetom i strahom od gubitka jedinstvenosti. Merilin je, prema njegovim rečima, gajila strah da osobe iz njenog okruženja teže da preuzmu njenu ličnost. Kada je Grinson pokušao da analizira ove strahove, Merilin je reagovala ekstremno, doživljavajući analizu kao odbacivanje, što je dovelo do pretnji samoubistvom.
Rekonstrukcija poslednjih sati i uzrok tragičnog ishoda
U pogledu okolnosti njene smrti, Vilson se udaljava od teorija zavere i fokusira se na svedočenja koja ukazuju na nesrećan splet okolnosti. Neobjavljeni intervju sa Pet Njukom iz 1974. godine otkriva da je danu smrti prethodila ozbiljna rasprava uzrokovana glumičinom hroničnom nesanicom. Merilin je navodno bila revoltirana činjenicom da je Njukomova uspela da spava, dok ona sama nije.
Njukomova je priznala da je uzela jednu od tableta za spavanje koje je posedovala Merilin, što je dr Grinson kasnije identifikovao kao mogući okidač za sukob.
U dokumentaciji iz 1973. godine, Grinson sugeriše da je Monro, u stanju konfuzije i iscrpljenosti, možda pokušala da "nadmaši" svoju prijateljicu u spavanju, što je dovelo do konzumacije fatalne količine medikamenata.
Uprkos tragičnom kraju, kulturološki uticaj Merilin Monro ostaje predmet stalnog interesovanja. Njena biografija nastavlja da generiše debate, dok njena pojava i dalje zadržava sposobnost da transfiksira publiku. Kako je reditelj Džon Hjuston konstatovao, njena prisutnost u javnom prostoru i decenijama nakon smrti sugeriše da figura Merilin Monro u kolektivnoj svesti i dalje egzistira kao živa.
