Nekada su njegovim ulicama prolazili vozovi, prodavnice su bile pune kupaca, a ljudi su gradili domove verujući da će tu ostati zauvek. Danas su kuće obrasle korovom, dvorišta opustela, a tišinu tek povremeno prekine poneki automobil. U jednom od napuštenih objekata i dalje stoji kalendar otvoren na septembru 2002. godine, kao da su njegovi stanovnici jednog dana jednostavno otišli i nikada se nisu vratili. Ovo je priča o Solsgirtu, gotovo zaboravljenom mestu u Kanadi, koje je od nekadašnjeg prosperitetnog naselja postalo gotovo grad duhova.
Od živog poljoprivrednog mesta do sela sa samo tri porodice
Nekada je Solsgirt bio prosperitetno poljoprivredno mesto puno ljudi, sa železničkom stanicom, prodavnicama i dve crkve. Danas je gotovo zaboravljen. Prema podacima iz 2021. godine, u ovom naselju u kanadskoj provinciji Manitoba ostalo je samo nekoliko domaćinstava.
„Nekada je ovo bilo živo mesto puno prodavnica, kuća i stanovnika. Danas ovde žive samo tri porodice, a među njima računam i svoju“, opisuje atmosferu ovog neobičnog mesta Hari Vorkman, jedan od retkih stanovnika koji su ostali.
Vorkman se vratio u Solsgirt 1962. godine, nakon smrti svog oca, i počeo da se bavi poljoprivredom. Međutim, tokom narednih decenija broj stanovnika postepeno je opadao, sve dok selo nije postalo gotovo grad duhova.
Naselje se nalazi uz auto-put Jelouhed, južno od Nacionalnog parka Riding Mauntin. Danas se ovde mogu videti napuštene kuće, bašte obrasle korovom i crkva u kojoj kao da je vreme stalo. Na jednom od kalendara koji su ostali unutra i dalje stoji septembar 2002. godine.
Neverovatna istorija: Čitavo naselje preselilo se zbog železnice
Solsgirt ima neobičnu prošlost. Prvobitno se selo nalazilo oko šest milja, odnosno približno deset kilometara, severnije i zvalo se Todbern.
Međutim, kada je železnica promenila planiranu trasu, stanovnici su odlučili da se presele zajedno sa njom. Umesto da ostanu na staroj lokaciji, čitavo naselje praktično je krenulo za železničkom prugom, koja je tada predstavljala osnovu privrednog razvoja i vezu sa ostatkom zemlje.
„Ceo gradić se jednostavno podigao i krenuo za njom“, opisao je ovu neobičnu seobu fotograf Dejv Konlon, koji je dokumentovao napušteno mesto.
Železnica je nekada donosila posao, trgovinu i nove stanovnike. Ipak, kako su se tokom godina menjali način života i privredne prilike, Solsgirt je polako gubio značaj, a njegove ulice ostajale su sve praznije.
Dve crkve čuvaju uspomenu na nekadašnje stanovnike
Među najzanimljivijim građevinama koje su ostale u Solsgirtu nalaze se dve crkve, koje svedoče o verskom i društvenom životu nekadašnjih stanovnika.
Anglikanska crkva Svetog Stefana izgrađena je 1906. godine. U njenoj unutrašnjosti ostale su verske knjige, stara Oksfordska Biblija i drvene klupe na kojima su generacije vernika prisustvovale bogosluženjima.
Druga bogomolja, Ukrajinska grkokatolička crkva Svetog Duha, nastala je preuređenjem nekadašnje škole, koja je zatvorena 1958. godine.
Posebno su zanimljive njene upečatljive kupole, koje je ručno izradio lokalni stolar Majkl „Majk“ Svistun. Njegova životna priča bila je jednako neobična kao i građevina na kojoj je radio. Naime, Svistun je svojevremeno nastupao u cirkusu, gde su ga predstavljali kao najvećeg čoveka na svetu.
Poslednja služba održana je 2002. godine
Obe crkve održale su poslednje službe 2002. godine, u razmaku od samo četiri meseca.
Na oproštajnim bogosluženjima okupilo se oko 50 tadašnjih i nekadašnjih parohijana, koji su želeli da se još jednom vrate na mesto koje je decenijama bilo važan deo njihovih života.
Anglikanska crkva kasnije je prodata regionalnom muzeju Preri Mauntin za simboličan jedan kanadski dolar, ali planirano preseljenje građevine nikada nije realizovano.
Drugu crkvu kupili su ljudi koji su nameravali da je pretvore u porodičnu kuću. Međutim, ni 2016. godine radovi na njenoj obnovi još nisu bili završeni.
Tako su dve nekadašnje bogomolje ostale nemi svedoci vremena kada je Solsgirt imao mnogo više stanovnika i kada su se ljudi redovno okupljali na zajedničkim službama.
U napuštenim kućama ostale su lične stvari: Prizori kao da su iz nekog drugog vremena
Danas pojedine stare kuće gotovo potpuno skrivaju drveće i visoka trava. Njihovi zidovi, prozori i napuštena dvorišta svedoče o godinama tokom kojih je priroda polako preuzimala prostor koji je nekada pripadao ljudima.
U nekoliko kuća i dalje se nalaze lične stvari nekadašnjih stanovnika. U jednoj od njih po podu su razbacane gomile krša, dok u sobi stoji stari televizor postavljen na sanduk. Na drugom mestu ostala je šarena gomila bejzbol kapa, kao neobičan podsetnik na ljude koji su tu nekada živeli.
Svaki od ovih predmeta govori o svakodnevici koja je odavno nestala. Ono što je nekada bilo sasvim obično, danas deluje kao prizor iz nekog drugog vremena.
