Vuk Branković, jedan od najmoćnijih srpskih velikaša krajem XIV veka, preminuo je 6. novembra 1397. godine u osmanskom zatočeništvu, a i danas ga smatraju najomraženijom čovekom srpske istorije.
Iako je tokom života pružao otpor Turcima i nastojao da sačuva nezavisnost svojih teritorija, njegovo ime vekovima je ostalo povezano sa izdajom u Kosovskoj bici. Međutim, brojni istoričari smatraju da za takve optužbe nema pouzdanih dokaza.
Gašenje velike srpske loze
Nakon Kosovske bitke 1389. godine, dok su naslednici kneza Lazara prihvatili vrhovnu vlast sultana Bajazita, Vuk je nastavio da se suprotstavlja Osmanlijama. Zbog odbijanja da dosledno ispunjava vazalske obaveze, 1396. godine dospeo je u tursko zarobljeništvo, gde je naredne godine i umro.
Nakon Vukove smrti, njegove posmrtne ostatke preuzeo je najstariji brat Nikola Radonja, koji se ranije zamonašio i uzeo ime Gerasim, a zatim ih preneo na Svetu Goru kako bi Vuk bio sahranjen na svetom tlu. Porodica Branković bila je veliki ktitor i dobrotvor svetogorskih manastira, a posebno je značajna njihova uloga u obnovi manastira Svetog Pavla, koji su finansirali i temeljno obnovili.
Zbog ove bliske veze, smatra se da je upravo ovaj manastir najverovatnije mesto Vukovog počinka, mada se kao druga mogućnost pominje i Hilandar, u kojem je njegov brat Gerasim takođe boravio i gde su Brankovići ostavili značajan ktitorski trag.
Optužbe o Vukovoj izdaji prvi put se pojavljuju u delu Mavra Orbinija, nastalom više od dva veka nakon bitke.
Priča se da je prokletstvo Vuka Brankovića pratilo i njegove naslednike, sve do devetog kolena.
Vuk je bio oženjen Marom, ćerkom kneza Lazara, sa kojom je imao tri sina – Grgura, Đurđa i Lazara. Nakon njegove smrti, porodica je izgubila veliki deo svojih teritorija, dok je preostale posede sa sedištem u Vučitrnu nastavila da čuva Mara sa sinovima. Sudbina im je bila obeležena brojnim sukobima, političkim previranjima i borbom za očuvanje porodičnog nasleđa.
Najznačajniji predstavnik naredne generacije bio je Đurađ Branković, koji je postao srpski despot i naslednik Stefana Lazarevića. Njegova vladavina protekla je između pokušaja otpora Osmanlijama i neophodnih političkih ustupaka. Nalsednici su mu takođe prolazili kroz teške okolnosti, a oslepljivanje sinova Grgura i Stefana dodatno je oslabilo porodicu.
Poslednji značajni članovi dinastije bili su Đorđe i Jovan Branković. Đorđe se zamonašio i postao arhiepiskop Maksim, dok je Jovan nastavio vojnu borbu protiv Turaka, sve do svoje smrti 1502. godine.
Nakon Maksimove smrti 1516. godine, ugasila se muška loza Brankovića. Porodica je ostavila značajan trag i u duhovnom životu srpskog naroda, a njihova zadužbina, manastir Krušedol, postala je mesto počinka više članova dinastije.